God der Hope
Door dr. K.D Goverts
Vandaag willen we met elkaar stil staan op de drempel van dit nieuwe jaar: het vers uit Romeinen 15: De God die hoop geeft, vervulle u met louter vreugde en vrede, om overvloedig te zijn in de hoop, door de kracht van de Heilige Geest. We gaan nadenken over de Hoop. Een onderwerp dat ons zeker in deze tijd wel aanspreekt: er komt zoveel op ons af, de vragen en de raadselen van het leven. Is er dan nog reden om hoop te koesteren?
Het is de eerste zondag van dit nieuwe jaar; wat zal het worden, waar gaan we naar toe? Alles wat zich afspeelt, alles waar mensen en volkeren door-heen gaan, ziet er niet echt hoopvol uit.
Er is zoveel pijn en verdriet, zoveel trauma: gewonde zielen, gewonde volkeren: welk volk is er niet verwond? Waar zal een mens het dan vandaan halen: zullen we dan, tegen alles in, optimistisch zijn? Of is er een diepere grond? Want om te kunnen hopen, hebben we wel nodig: een bodem voor onze ziel. Grond voor ons hart; want hoop zonder bodem, dat zal niets worden.
Romeinen 15 vers 13 zegt: de God die hoop geeft. Eigenlijk gaat het nog een laag dieper: er staat, vanuit de grondtekst: de God der hope. Het is niet alleen maar: dat Hij hoop gééft. Neen, het is Zijn Wezen: Hij is, diep van binnen, de God die hoop in zich draagt, de God die dwars tegen alles in blijft hopen.
Hij is de ’El ha Tiqwah, de God der Hope.
Zo is Hij, zo is Zijn hart. התקוה אל
Mozes zei in een van zijn laatste woorden: Hij is een God van Geloof, ’El ’Emunah. אמונה אל
En Paulus schrijft aan de gemeente van Rome: Hij is een God der Hope. Hoop staat geschreven in Zijn diepste wezen. Hoop, die Hij nooit en te nimmer opgeeft.
Net als de vader van de verloren zoon: die bleef op de uitkijk staan, net zo lang tot hij in de verte zijn lieve kind zag komen. Hij gaf het niet op: het was niet zo dat de vader zei: ik ga nu maar naar binnen, ik ga wat anders doen, ik heb nog meer op mijn programma. We zien wel of die jongen ooit nog naar huis komt. Neen, de vader bleef verwachten. En zo is het nog steeds: de hemelse Vader ziet ernaar uit, Hij blijft verwachten, Hij blijft in de verte zien, net zo lang tot het laatste verloren kind zal zijn thuisgekomen. De Vader is de God der hope. Vol verwachting blijft Hij hopen, en die hoop moet al ons leed verzachten. Wat doen wij? Eigenlijk één ding: we mogen met Hem mee hopen. Samen met Hem: zoals een kind zijn of haar hand legt in de hand van Vader, en dan weet dat kind: zo is het goed, Vader weet de weg, Vader gaat en dan kan ik méégaan.
Samen met de God der hope verwachten, blijven verwachten. De verwachting vasthouden. Zo gaat het over: Gegronde Verwachting. De Hoop is gegrond in God Zelve, in Zijn eeuwig Wezen. Het is niet zo dat wij proberen op onze tenen te gaan staan en boven onze macht gaan hopen; alsof het van ons afhangt; doe je best, wees hoopvol. Dat is het niet.
Romeinen 15: de God der Hope.